Messages
Pictures
Chatbox
 
 

Marcel, 6 Apr 2009 01:39 hours
Goroka, Papua New Guinea

Mama in PNG

Het is alweer 5 weken geleden sinds mijn moeder op het vliegtuig terug naar Nederland stapte. Ze is bijna 4 weken bij me geweest en we hebben een regenachtige, maar leuke tijd gehad samen. Ik vloog op donderdag 5 februari van Goroka naar Port Moresby om haar op vrijdag rond 13.00 op te halen van het vliegveld. We mochten niet naar binnen, dus ik stond buiten bij de schuifdeuren van de Internationale terminal op haar te wachten. Ik was enigszins gespannen, want het was toch wel bijzonder en een beetje gek om mijn moeder hier helemaal in PNG op te staan wachten. Eindelijk zag ik haar en omdat ik zag dat ze de verkeerde kant op liep, riep ik haar:” Mam, mam!” En wat was het heerlijk om dat even te kunnen roepen. Ze hoorde me en draaide haar trolley met haar bagage daarop mijn kant op. Nog even door de schuifdeuren en toen konden we elkaar eindelijk in de armen vliegen. Het was een heerlijke omarming en ik was blij om te zien dat ze de lange reis goed doorstaan had. Voordat ik haar trolley over nam om naar de auto te lopen, stelde ik Mam eerst voor aan Norah en haar zoontje Elijah. Norah en haar 4 kinderen zijn goede vrienden van me en ze zijn afgelopen december van Goroka naar Port Moresby verhuisd. Toen ik ze vertelde dat mijn moeder naar PNG zou komen en dat we een aantal dagen in Port Moresby zouden verblijven voordat we naar Goroka zouden afreizen, boden ze meteen aan om bij hun te blijven slapen. We besloten om eerst even wat te gaan drinken in een van mijn favoriete restaurants van Port Moresby, het restaurant van Airways Hotel, vanwaar je een mooi uitzicht hebt over het vliegveld. Mama vertelde ons dat de reis haar 100% was meegevallen en dat ze het eigenlijk wel een leuk avontuur vond. In Hong Kong had ze ’s ochtends vroeg al lekker in een van de Chinese restaurants gegeten, het eten in het viegtuig vond ze niet echt lekker, en in Brisbane had ze de hele nacht op een van de banken van het vleigveld, omringd door haar bagage en een grote groep andere reizigers, geslapen wachtend op haar laatste vlucht naar PNG. Ze vond zichzelf erg stoer en ik was ook erg trots op haar. Toen ik haar vroeg of ze moe was zei ze dat het wel meeviel, maar toen we eenmaal aankwamen in het huis van Norah en toen ze na een uurtje even de rust vond om op haar bed te gaan liggen, heeft ze toch bijna 2 uur liggen tukken, voordat we haar meenamen naar een ander restaurant in de stad voor het avondeten. Het is op het moment regentijd in PNG, dus gelukkig voor Mama was het nu niet zo heel erg heet in Port Moresby. We hadden gezellig gegeten en na alle belevenissen en nieuwe indrukken kon Mama eindelijk een hele nacht slapen in een normaal bed. Zaterdag en zondag verbleven we in Port Moresby en voor beide dagen had Norah een uitje georganiseerd. Zaterdag gingen we met een bootje naar Loloata Eiland, een klein eiland voor de kust van Port Moresby en zondag gingen we het Parlements Gebouw en het Nationale Museum van PNG bezichtigen. Zaterdag zag Mama de tropische kant van PNG en op zondag de culturele kant. Het was een leuk weekend en Norah had erg goed voor ons gezorgd, maar Port Moresby is al een redelijk moderne stad, dus dit was nog maar het begin van de cultuurshock die Mama te wachten stond toen we op maandagochtend naar Goroka vlogen. We vlogen met een Dash 8, zo’n klein vliegtuigje met van die propellers op de vleugels, in iets meer dan een uur naar Goroka. Het was een beetje bewolkt, dus Mama kon niet al te veel zien van de blauwe zee en de dichte bossen van PNG waar we overheen vlogen. Toen we gingen landen kon ze gelukkig wel wat zien van het landschap met de mooie bergpartijen en de kleine dorpjes met de typische ronde huisjes en de vele tuintjes. De landingsbaan ligt midden in Goroka, dus toen we eenmaal geland waren bevonden we ons meteen in het hartje van Goroka. We werden opgehaald door een Angela, een Australische vriendin van me, en die bracht ons naar mijn nieuwe huis. Het was een bijzonder moment voor me om mijn moeder voor het eerst mijn huidige woonplaats en mijn huis te laten zien. Angela kwam even mee om een kopje koffie te drinken, maar moest daarna weer terug naar haar werk. Nu kon Mama even rustig het huis en de mooie tuin bekijken en mijn lieve hond Timmy begroeten. Het was pas 12.00 toen we alle koffers in haar slaapkamer hadden gezet en een broodje hadden gegeten. Ondertussen was Junior ook naar het huis toegekomen, hij had ons al samen met zijn vader opgewacht bij het vliegveld, en nu kwam hij, enigszins verlegen, mijn moeder begroeten. Junior is een jongen van 16 die af en toe bij mij verblijft, hij helpt mij met het onderhouden van de tuin en het schoonmaken van het huis, en ik help hem met zijn school. Ik had hem veel over mijn moeder verteld, dus hij was blij om haar eindelijk te ontmoeten. Na de lunch nam ik mijn moeder mee naar het ziekenhuis, wat maar 5 minuten lopen van mijn huis is. Het was leuk om met mijn moeder het stuk te lopen wat ik elke dag loop als ik naar mijn werk ga. Toen we aankwamen in het ziekenhuis liepen we eerst naar de fysiotherapie afdeling. Mijn collega’s waren net teruggekomen van hun lunch en er zaten een aantal patienten in de wachtruimte. Het was niet druk, dus ik stelde mijn moeder voor aan mijn collega’s en gaf haar een rondleiding over de afdeling. Ook dit was weer een bijzonder moment voor me om mijn moeder te laten zien waar ik de afgelopen 2 jaar gewerkt heb. Vervolgens gaf ik haar een korte rondleiding door het ziekenhuis en ik stelde haar voor aan mijn baas, de directeur van het ziekenhuis en een aantal andere collega’s. Ook dit was weer leuk voor mij en ook mijn moeder vond het leuk om al die mensen te ontmoeten, maar de hele aanblik van het ziekenhuis had wel indruk op mama gemaakt. Voor mij is alles al zo normaal, maar een ziekenhuis hier PNG valt amper te vergelijken met de ziekenhuizen zoals we ze in NL kennen. Het ziekenhuis in Goroka is een van de betere ziekenhuizen van PNG, maar als je een van de afdelingen inloopt, dan zie je dat de patienten op oude en soms vieze matrassen liggen en als je de naar de douches en toiletten loopt dan ziet dat er toch behoorlijk vies en armoedig uit. Vanuit dit perspectief is het moeilijk om te geloven dat er jaarlijks toch erg veel zieke mensen weer beter naar huis terugkeren. De mensen hier weten niet beter en zijn al erg blij met de medische hulp die ze kunnen krijgen.

We zijn in de weken die volgden naar Madang geweest, we hebben een paar mooie plekjes rondom Goroka bezocht en we zijn naar het dorp van Dodo geweest, alwaar Mama mijn naamgenoot Marcel jr. kon ontmoeten. Het waren allemaal indrukwekkende momenten voor mijn moeder. In de weken dat ze hier was heeft ze een aardig beeld kunnen krijgen van mijn leven en werk hier in PNG. De verhalen en de foto’s op deze wegblog geven een aardig beeld, maar toch is het niet te beschrijven en moeilijk voor mensen in NL te bevatten hoe anders het leven hier in PNG is. Alleen door het met eigen ogen te komen bekijken is het mogelijk om het te begrijpen. Ik ben daarom erg blij dat mijn moeder het met haar eigen ogen heeft kunnen zien. We hebben veel kunnen praten en ze heeft me af en toe de overspoeld met vragen, maar dat was erg goed, want nu begrijpt ze waarom ik mijn contract verlengd heb en waarom ik zo geniet van mijn leven in PNG. Ze had het er zelfs over om nog een keer terug te komen..., ik denk dat de “vonk” bij haar ook is overgeslagen.

Bedankt Mam!

Pictures »
 

Mama in PNG
(6 Apr 2009, 43 Reactions)

CBR, de EDC en NDD
(6 Apr 2009, 3 Reactions)

Happy New Year!!
(30 Dec 2008, 8 Reactions)

De "ouwe rot"
(11 Oct 2008, 8 Reactions)

PNG Open Squash 2008
(7 Sep 2008, 1 Reactions)

All messages»